“De meeste mensen die hier komen, zijn wel gespannen. Ze praten veel, hebben vragen of zijn juist heel stil,” aldus Diana. ”Ze komen hier natuurlijk niet voor de lol.”
Juist daarom zorgt Diana met haar collega’s voor een warme en gastvrije ontvangst. “Je verhaal mogen doen, even persoonlijke aandacht, een luisterend oor… het scheelt veel.” Die gastvrije houding zit Diana, die aan de hotelschool in Maastricht studeerde, zo’n beetje in het DNA. “Het is belangrijk dat je voelt dat je welkom bent en dat je wordt verwacht,” licht ze toe. “Of je klant, bezoeker of patiënt bent maakt daarbij eigenlijk niet uit.”
In Slotervaart komt een divers publiek. Er wonen veel expats in de omgeving. En hart- en vaatziekten treffen mensen van alle leeftijden en achtergronden.
De sfeer op Slotervaart noemt ze professioneel, laagdrempelig en informeel. Ook in de onderlinge omgang met elkaar komt dat terug: “Iedereen spreekt elkaar aan bij de voornaam. Zelfs de meest ervaren cardiologen met een indrukwekkende staat van dienst, staan erop om bij de voornaam te worden genoemd. Dat had ik vooraf niet verwacht, maar het draagt bij aan het wij-gevoel. Ook het feit dat iedereen dezelfde herkenbare bedrijfskleding draagt, helpt hierbij.
Een nieuw pad in
Voordat Diana in dienst kwam bij CCN, werkte ze in een compleet andere rol en sector. Als internationaal recruitment manager voor een IT bedrijf maakte ze lange dagen. Recruiters uit meerdere Europese landen vielen onder haar verantwoordelijkheid. “Toch was ik toen ook al vooral bezig met mensen. Echt passende matches maken. Kijken naar wat goed is voor het bedrijf, maar ook voor de kandidaten die ik sprak.”
In 2017 kreeg ze haar eerste hartaanval. Daarna volgden er nog twee, veroorzaakt door SCAD - een zeldzame en ernstige hartaandoening die vooral vrouwen tussen de 30 en 50 jaar treft. Na de derde aanval in 2022 bleef er restschade aan haar hart. “Al snel bleek dat ik er minder goed uit was gekomen dan bij de eerste twee”, blikt Diana terug. Terugkeren in haar drukke oude baan voor 36 uur per week kon niet meer. Wat volgde was een intensieve periode van revalideren, wennen aan dit ‘nieuwe normaal’ en stapje voor stapje onderzoeken: wat kan nog wél en hoe ziet de toekomst er straks uit?
Diana rondde, nét voor die derde hartaanval, nog een post-HBO opleiding tot leefstijl- en vitaliteitscoach af. Als onderdeel van haar re-integratie meldde ze zich als vrijwilliger aan bij het Niercentrum. “De toekomst was ongewis. SCAD is een serieuze hartaandoening en we weten er nog te weinig van. Ik wist nog niet precies wat het betekende voor mijn loopbaan. Wel wist ik dat ik heel graag wilde blijven werken." Als aanpakker met een positieve mentaliteit, gevoel voor mensen, gastvrijheids-DNA en een rugzak vol ervaring in de aanslag, besloot Diana dat haar toekomst lag in de zorg.
Tóch uitgenodigd
Toen de vacature voor centrumassistent bij Cardiologie Centra Nederland voorbij kwam, was haar interesse snel gewekt. “Regelen, ontzorgen, cardiologen ondersteunen, patiëntcontact... Die rol leek me dynamisch genoeg om me uit te blijven dagen, maar wel binnen duidelijke kaders.” Diana reageerde op de vacature. Tijdens het sollicitatieproces was ze direct open over haar situatie en gezondheid. “Ik zei meteen: ik heb een serieuze hartaandoening, en ik kom net uit een re-integratietraject."
Toch werd ze uitgenodigd.
“Aan Donna, de recruiter bij Cardiologie Centra Nederland, heb ik veel te danken. Mijn CV toont een ‘vlekje’, zoals ik dat zelf soms omschrijf. Dat kan recruiters natuurlijk afschrikken. Maar zij keek verder. Wilde meer weten over mijn achtergrond en belde me om kennis te maken. Daar ben ik haar nog altijd onwijs dankbaar voor.”
Na die kennismaking volgde een gesprek met de toenmalige clustermanager. “Ze stond zeker open voor mijn komst, maar had ook vragen. Sluit de functie aan bij mijn belastbaarheid en energie?” Als onderdeel van de sollicitatieprocedure liep Diana een paar uur mee op locatie. Dat gaf een goed beeld van de werkzaamheden.
“In de derde week van mijn proeftijd was het duidelijk: deze rol is me op het lijf geschreven.” Op 1 maart 2025 startte Diana officieel. En onlangs werd haar jaarcontract omgezet naar een dienstverband voor onbepaalde tijd. “Dat was een mooie blijk van vertrouwen en waardering. Het zit goed.”
De manier waarop Cardiologie Centra Nederland zorg aan patiënten verleent, is iets waar Diana volledig achter staat. Binnen enkele uren zien zij een cardioloog, volgen alle nodige onderzoeken en worden de diagnose en een eventueel behandelplan verzorgd.
Variatie en verschil maken
Het werk van een centrumassistent is afwisselend. Aan de balie (‘voor’) heeft Diana veel contact met patiënten. Achter, in de backoffice, regelt ze onderzoeken, vraagt ze uitslagen op en schakelt ze regelmatig met ziekenhuizen, apotheken en andere zorgverleners. Die balans en verdeling in werkzaamheden passen goed bij Diana’s situatie.
"De combinatie van taken maakt het werk interessant. Het is belangrijk om, ook onder druk, goed overzicht te houden. Juist dan zijn details belangrijk."
Het gebeurt ook weleens dat patiënten na het consult met de cardioloog nog even speciaal terugkomen aan de balie. Om Diana te bedanken voor de fijne ontvangst, of de ruimte om even te mogen vertellen, spanning een plek te kunnen geven. “Als ze dan na het gesprek nog de moeite nemen mij op te zoeken om iets te zeggen of me te bedanken? Ja, dat maakt echt mijn hele werkdag goed.”
De andere kant van de balie
Door haar eigen ervaring als hartpatiënt, kan Diana zich goed in andere patiënten verplaatsen. "Ik weet hoe het voelt om aan de andere kant van de balie te staan. Ik heb ook rondgelopen met spanning, omdat ik nog niet wist wat er precies aan de hand was. En dat hou ik altijd in mijn achterhoofd. Hoe voelde ik me toen en hoe had ik zelf toen graag geholpen willen worden? Ik hoop dat ik daardoor echt het verschil kan maken voor onze patiënten.”
De laatste hartaanval in 2022 liet sporen na. In de vorm van restschade aan haar hart, maar ook de schrik zat er goed in. Aan de buitenkant zie je niet wat er stuk is gegaan. “Dat maakt het soms lastig uit te leggen. Mijn energie is een stuk minder. Ik moet echt goed doseren. Ga ik een grens over, dan lig ik er de volgende dag af. Dat erkennen en herkennen van die grenzen was misschien wel de grootste omschakeling.”
Haar kijk op het leven is veranderd. Angst voor een nieuw event en ook het achter moeten laten van haar kinderen, man en andere dierbaren, speelt hoe subtiel soms ook, altijd op de achtergrond. “Daarom stel ik me bij veel dingen de vraag: brengt dit me dichter bij het leven, of juist niet? Ik wil zo lang mogelijk van mijn man en kinderen mogen genieten, en zij van mij.”
Diana nam afscheid van een mooie carrière als internationaal recruitment manager, en dat was niet makkelijk. Maar ze kreeg er ook iets voor terug. Haar werk bij Cardiologie Centra Nederland, dat voelt als de plek waar alles samenkomt. Maar vooral dit: “Het besef dat je maar één keer leeft, dus doe waar je gelukkig van wordt.”
SCAD: Spontane Coronair Arterie DissectieDiana heeft SCAD, een zeldzame hartaandoening waar we nog niet veel over weten. SCAD treft vooral jongere vrouwen tussen de 30 en 50 jaar. Bij SCAD ontstaat een scheur in de kransslagader. Lagen van de wand van het bloedvat laten los, waardoor er bloed tussen de lagen van de vaatwand kan komen. De vernauwing of afsluiting die hierbij ontstaat, leidt vaak tot een hartinfarct. Omdat klassieke risicofactoren zoals overgewicht, een hoge bloeddruk of bijvoorbeeld roken veelal niet worden waargenomen bij patiënten met SCAD, wordt de aandoening vaak pas laat herkend. Ongeveer een kwart van alle hartaanvallen bij vrouwen tot 50 jaar wordt veroorzaakt door SCAD.
|
